Het verkeerde dagelijkse ritueel

Rituelen kunnen helpen richting te geven of houvast te bieden.

In Scrum heb je ook zo’n ritueel binnen de “Daily Scrum” of ook wel “Standup” genoemd. De teamleden gaan individueel voor het Task Board staan en geven antwoord op drie vragen:

  • Wat heb ik gisteren gedaan?
  • Wat ga ik vandaag doen?
  • Waar loop ik tegenaan?

Het is de bedoeling dat door het beantwoorden van deze vragen het team kan constateren waar corrigerende maatregelen nodig zijn. Er zou dus sprake moeten zijn van een effectieve samenwerking waarbij de teamleden elkaar helpen om het werk af te ronden.

Helaas zie ik in de praktijk vaak het tegenovergestelde gebeuren.

De teamleden concentreren zich vooral op het eigen stukje werk en niet op het werk waar een ander mee bezig is. Door de verhaallijn van “ik ben hiermee bezig en ik ga dat doen” wordt nog eens benadrukt dat het jouw werk is en niet iets gemeenschappelijks. De standup verzand in een ritueel om een ritueel en de oorspronkelijke intentie gaat verloren. Op het moment dat iemand aan het woord is, gaat de rest alvast nadenken over wat ze zelf gaan zeggen. De focus van het team verplaatst zich van “hoe krijgen we samen iets af” naar “we verdelen het werk en iedereen doet zijn eigen ding”.

Het kan ook anders door het ritueel anders in te vullen.

Er wordt maar een vraag gesteld en deze vraag stelt het gehele team aan zichzelf: “hoe krijgen we het bovenste werkpakket op het Task Board af?” En daarna herhaalt de vraag zich voor de volgende onderhanden werkpakketten.

Het hele team wordt nu geactiveerd om mee te denken over het afronden van werk. Pas als het praktisch gezien niet meer handig is om een teamlid op hetzelfde werkpakket te zetten kan je gaan nadenken over het oppakken van nieuw werk.

Hetzelfde ritueel, maar dan zo uitgevoerd dat het ook echt wat toevoegt.